| Preek van de week |
|
|
||
| 8 januari 2012 - Driekoningenfeest |
|
|
Lezingen:
Jesaja
60,1-6
Wenst u de preken
thuis in uw elektronische postbus
te ontvangen?
U kunt
reageren
|
|||||||||
|
Uitkomen voor onze evangelische
waarheid is tegenwoordig niet zo gemakkelijk. We leven in een tijd waarin de
roep steeds groter wordt om alle uiterlijke tekens van religie achterwege te
laten. De maatschappij vraagt dat we tolerant zijn tegenover elke mening. Je
eigen opvatting opdringen door er uiterlijk/ruiterlijk voor uit te komen, is
niet gepast. 'Je mening zeggen' mag wel, maar je moet jezelf relativeren, je
ervan bewust zijn dat je geen aanspraak kunt maken op de enige waarheid. Matteüs vertelt een totaal absurd verhaal. Een groepje
sterrenwichelaars komt kilometers gelopen door de woestijn, om te zoeken
naar een koning. Ze lopen blindelings achter de sterren aan. Ze zijn zo dom
dat ze gaan aankloppen bij de echte heerser van Israël om te vragen waar
zijn concurrent geboren is. Dan gaan ze naar een piepklein herders- en
vissersdorpje, waar ze een schamel huis binnengaan. Daar treffen ze een jong
meisje aan, kennelijk getrouwd met een oude timmerman. Ze heeft een
pasgeboren baby op schoot die in een paar vodden is gedraaid. Als door de
bliksem getroffen knielen ze neer, en geven ze aan die kleine al het
kostbare dat ze hebben meegebracht.
Waarom vertelt Matteüs zo'n verhaal?
Daartegenover plaatst de evangelist in zijn verhaal het paleis van Herodes. Daar spreekt alles over macht en aanzien. Gerenommeerde geleerden en specialisten houden grote discours. Ze keren de Schrift binnenstebuiten ter rechtvaardiging, misschien zelfs ter geruststelling van Herodes. Die voelt dat zijn machtspositie op het spel staat, en hij begint een plan op poten te zetten. We weten hoe dat afloopt: brutale, extreme machtsuitoefening. Matteüs zegt dus van bij het begin van zijn boodschap: kijk waar macht op uitdraait. Hou je daar niet mee bezig. Hij plaatst het aanvoelen van de zachte kracht, de epifanie, tegenover Herodes: de brutale macht. Heeft onze maatschappij dan geen gelijk, als ze zegt dat
diepe overtuiging van de waarheid leidt tot fanatisme? Ik wil u hierover een
paar gedachten meegeven van Rowan Williams, de aartsbisschop van Canterbury,
in een toespraak op een conferentie over de relaties tussen christenen en
moslims. De tegenstelling tussen Herodes' hof: het hof van geweld en overtuiging door macht, en de eenvoudige woning van Maria en Jozef, is dus helemaal niet toevallig. De goddelijke waarheid heeft macht, in welk vorm ook, niet nodig. De epifanie van de waarheid is op zich een zachte kracht, die leidt tot eenvoudige overtuiging, zonder dat die te vuur en te zwaard moet worden verdedigd. We kunnen dus rustig uitkomen voor onze overtuiging, zonder dat we dat opdringerig doen. De aard van de boodschap zorgt ervoor dat die ook zonder ons voort blijft gaan. Geert Craps, Filosofenfontein (redactioneel ingekort) |
| |