Iets dergelijks moet gebeurd zijn in de synagoge van Kafarnaüm. De mensen gingen zoals het hoort op sabbat naar het gebedshuis. Het was er drukker dan anders want er was een stel nieuwe gezichten aanwezig. Een rondtrekkende leraar met zijn leerlingen. Zoals gewoonlijk werd een gedeelte uit de Tora gelezen, waarna een uitleg over de tekst volgde. Die toelichting werd meestal gedaan door een schriftgeleerde. Maar vandaag was er een van de vreemdelingen opgestaan om deze taak op zich te nemen. Het was de rondtrekkende leraar, een zekere Jezus uit Nazareth.
Nazareth, een dorp dat niet veel voor stelde naast Kafarnaüm. Kafarnaüm dat aan de noordwestelijke oever van het meer van Galilea ligt en dat fungeerde als grensplaats tussen het rijk van Herodes Antipas en dat van Filippus. Er was een belastingkantoor en er waren troepen gelegerd. Het was dus een stad met een zeker aanzien en niet een onbeduidend dorp zoals Nazareth. En nu neemt die Jezus, die uit die negorij komt, het woord in de synagoge.

Het verbazingwekkende voor de aanwezigen is dat Jezus spreekt alsof de woorden recht uit zijn hart komen, of het woord van God in en door hem leeft. De toehoorders luisteren ademloos en beginnen zich af te vragen of het hier een nieuwe leer betreft. Zo is het woord van God immers niet eerder aan hen verkondigd.

De meeste synagogebezoekers raken enthousiast over deze nieuwe leraar en zijn manier van uitleggen. Er is echter één bezoeker die het er niet mee eens is dat Jezus de harten van de mensen raakt en het woord van God als bevrijdend verkondigt. Het is een man die bezeten is van een onreine geest. Als je bezeten bent, dan ben je niet vrij in je handelen. Je moet datgene doen waar dat wat jou in zijn macht houdt, je toe dwingt.
Vergelijk het met een verslaafde in onze tijd. Een junk zoals wij zo iemand noemen, is ook niet vrij. Hij of zij moet namelijk altijd denken aan de volgende dosis en hoe die te bemachtigen. Zijn of haar geest is daar helemaal van vervuld en niet vrij om aan andere zaken te denken of te leven als een volwaardig lid van de samenleving.
Deze bezetene in de synagoge van Kafarnaüm heeft ondanks alles, wel door dat Jezus een bijzonder mens is, want hij noemt hem de Heilige Gods. Maar hij ziet Jezus liever gaan dan komen want hij is bang dat Jezus iedereen in het verderf komt storten. Verderf vanuit zijn onreine standpunt.

Jezus legt de man het zwijgen op en voegt de geest toe dat hij de man met rust moet laten. De man reageert met wat wij een epileptische aanval zouden noemen. Maar Marcus omschrijft het gebeuren op deze wijze omdat hij wil laten zien dat de man bevrijd wordt van alles wat hem gebonden houdt aan een ongelukkig leven. Jezus spreekt de bevrijdende woorden van God en maakt de man daarmee ook vrij om de draad van zijn leven weer op te kunnen pakken, zonder dwanggedachten aan wat dan ook.
Iedereen die erbij aanwezig is, staat stom verbaasd. Ze waren gewend dat deze man zich als de dorpsgek gedroeg en zie, nu is hij door het optreden van Jezus één van hen geworden. Geen wonder dat de faam over het onderricht van Jezus en zijn handelen zich als een lopend vuurtje verspreidde. Mensen snakken immers naar bevrijdende woorden en naar erkenning van hun lijden.

Het voorbeeld dat Jezus aan zijn leerlingen, die hem vergezelden, en aan de burgers van Kafarnaüm gaf, vraagt van ons nog steeds om navolging. Ook wij kunnen het woord van God omzetten in bevrijdende, gezaghebbende woorden door deze woorden te leven, te doen en andere mensen verbaasd te doen staan over de leer die de leidraad van ons leven is.